"Nu weet ik: nergens vind ik vree
op aarde niet en niet op zee...."
J. J. Slauerhoff
Hij nodigt een aantal vrienden uit om met hem te gaan genieten van
Engeland, de kanaaltjes, de narrow boats en de sluisjes.
Bijzonder aan het laatste: zelf openen en dichtdoen, geen stootwillen
en geen touwtje gebruiken.
De praktijk:
een deel van de bemanning wandelt over het jaagpad naar de sluis,
draait de schuiven omhoog en duwt de deuren open.
Daarna weer sluiten. Een vast ritueel.
De schipper (en elke deelnemer zal dat op zijn/haar tijd zijn) vaart
het lange slanke schip naar binnen.
Een minuut of acht en we zitten in het volgende kanaalpand.
Schutten in Duitsland op het Finowkanaal? Nein, dass machen wir selbst”,
zeggen ze daar.
En in de schepenlift van Niederfinow….? “Invaren achter de beroepsvaart.”
Hoe gaat dat dan in Bretagne? Ga mee en ontdek dat je bij een rond, blauw klapbord zelf moet draaien. In andere gevallen draait de sluismeester – meestal een vrouw – de sluis voor jou.
|
VAARPROGRAMMA 2011 |